Hirap na naman akong huminga paggising ko. Parang may kung anong mabigat na nakaipit sa dibdib ko.
Maaga yung appointment namin ni mama kay Dok Flores kanina dun sa Unciano. Alas-nuwebe. Kami yata ang nagbukas ng ospital.
Hindi gaanong nagsasalita si mama kanina dun sa tricycle mula ospital pabalik ng bahay, pero buong biyaheng nakakapit yung kamay niya sa kamay ko. Nakakahiya nga eh, pero hinayaan ko na lang.
Siguro sabi ni Dok, lumalalala na ang sakit ko. Wala pa naman akong nararamdamang mas malala pa sa mga dati ko nang mga reklamo.
Mahal na araw na sa susunod na linggo. Tinititigan ko ngayon yung bahay sa tapat namin. Dati-rati, nung mas batang-bata pa ko, naglalagay lagi ng altar yung matandang nakatira diyan… si Mang Chito. Niyaya na rin niya akong kumanta ng Pasyong Mahal. Ako lang yata yung bata sa kalsada namin na sumali. Parang umuungol-ungol lang yung tunog ng kanta.
Tatlong taon nang patay si Mang Chito. Inaagiw na yung bahay niya. Walang kalaman-laman, walang nag-aalaga. Lagi akong kinikilabutan, tuwing tinitignan ko mula sa bintana ng kuwarto ko. Lalo pa ngayon… Kakabasa ko lang ng tungkol sa kapre…
Sabi sa libro: “Kapre: Isang itim at matangkad na nilalang na nakatira sa mga puno, karaniwan sa Puno ng Balete. Nanlilisik ang kanilang mga mata at mahilig sila sa tabako.”
Parang may konting usok na nagmumula dun sa puno ng Balete ni Mang Chito…
No comments:
Post a Comment