March 2, 1995

Umuwi akong bugbog-sarado. Galing ako dun sa Basketbol Court. Gago kasi yung sina Abet… ayaw akong isali sa laro. Kumpleto na raw sila. Pa’no naman mangyayari yun eh lima lang sila?

At pa’no ako hindi mapipikon? Bola ko yung gamit nila. Ilang linggo din akong hindi kumain ng tanghalian sa iskul para lang mapag-ipunan yun!

Lagi na lang ganun…. Yayayain nila ko mag-basketbol, papadalhin sa kin ang bola ko, tapos pagdating dun, hindi ako isasali sa laro. Manonood na lang ako dun sa gilid hanggang matapos sila.

Tapos pag gusto ko nang umuwi, di naman nila isosoli agad yung bola. Hintayin ko na lang daw sila matapos, o kaya iwan ko na lang sa kanila.

Hindi na ‘ko nakapagpigil kanina. Sa gitna ng laro, inagaw ko na yung bola kay Boying. Akin naman yun eh. Papabayaan na sana nila ‘ko. Pero yung tarantadong si Abet, humabol pa sa kin. Sinunggaban pa ko’t sinigawan harap-harapan sa mukha. Naaalala ko pa lahat ng sinabi niya…

“Tarantado ka ah, bastusan ba ‘to?! ‘Ta ragis pasalamat ka sinasama ka pa namin kahit pilay ka!”

Nagpantig ang tenga ko, nagdilim ang paningin ko. Ayos lang na magalit siya sa kin pero gago siya, hindi niya kailangang ipamukha sa ‘king pilay ako! Nagdugo ang ilong ng loko pagbigwas ng kamao ko diretso sa ilong niya.

“Puta ragis ka ah!” At sa lakas ng pagtulak niya sa akin, humalik ang pisngi ko sa mainit at bitak-bitak na semento ng kalsada. Ilang beses niya ‘kong tinadyakan at sinipa-sipa sa katawan. Sinubukan kong lumaban pero mas malakas siya sa pagkakataong iyon.

Tumigil na lang si Abet nung dumating na yung barangay. Takbo yung buong grupo palayo sa kin… dala-dala nila yung bola ko.

Kilometro na naman ang sermon ni mama pag-uwi ko. Kelan ba raw kasi ako magtatanda? Walang kuwentang kaibigan sina Abet, sabi na naman niya. Bakit ba ko sama pa rin ng sama sa kanila tuwing niyayaya nila ako, tanong na naman niya…

Siguro kasi, kahit ganun sila… sila lang naman ang nagyayaya sa king sumama sa kanila. Di nila ko sinasali sa basktebol… Madalas, naiiwan ako pag tumatakbo sila papunta sa kung san…. Pero niyayaya nila ko. Okey na rin yun.

Di ko naman yun sinabi kay mama. Baka isipin niya, ang tanga-tanga ko. Inis na inis siya sa kin, pero may luha sa mata niya.

Gusto ko mag-sori kay mama pero hindi ko alam kung bakit. Wala naman akong kasalanan. Pero nasasaktan ko siya sa mga nangyayari sa kin.

Sori mama.